Λοιπόν, εδώ είμαι, κάνω κύλιση στο r/realmadrid, και κάποιος ρίχνει μια φωτογραφία του Κριστιάνο Ρονάλντο κοιτάζοντας μια στολή της Ρεάλ Μαδρίτης. Τα σχόλια είναι απλώς ένας τοίχος από gif και ένας τύπος λέει, «Α, ναι, οι καλές στιγμές…» Και ειλικρινά; Αυτό περίπου το συνοψίζει. Όλοι ξέρουμε πώς τελείωσε, αλλά το να τον βλέπουμε ξανά με αυτό το λευκό πουκάμισο είναι διαφορετικό. Ας το συζητήσουμε.
Did we really appreciate the peak years while they were happening?
Θα είμαι ο πρώτος που θα το παραδεχτώ: θεωρούσα δεδομένες εκείνες τις βραδιές του Champions League. Απλώς περίμενες να σκοράρει. Κάθε. Μονόκλινο. Φορά. Ο άνθρωπος εμφανίστηκε σε μεγάλα παιχνίδια σαν να ήταν μια προσωπική βεντέτα. Και ναι, του δώσαμε την πλατφόρμα - το Bernabéu, το σέρβις, την αύρα - αλλά μας έδωσε τις στιγμές που με κάνουν ακόμα να φωνάζω στην τηλεόρασή μου κατά τη διάρκεια των επαναλήψεων. Αυτή η εκδοχή του Κριστιάνο ήταν αναπόφευκτη. Ήξερες ότι αν του έπεφτε η μπάλα στο κουτί, έγινε. Δεν το εκτιμήσαμε αρκετά γιατί ήταν αυτόματη.
Can we just admit his exit was messy but doesn't define him?
Κοίτα, κατάλαβα. Ο τρόπος που έφυγε—το μεταγραφικό δράμα, οι δονήσεις «Δεν είμαι χαρούμενος», η ξαφνική αποχώρηση στη Γιουβέντους— άφησε μια ξινή γεύση. Κάποιοι θαυμαστές τον αποδοκιμάζουν ακόμα. Έλα όμως. Είναι σαν να θυμάσαι μια υπέροχη σχέση μόνο με το χωρισμό. Ο τύπος κέρδισε τέσσερα Champions League σε πέντε χρόνια. Είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών του συλλόγου. Μας οδήγησε σε παιχνίδια όπου δεν είχαμε καμία επαγγελματική νίκη. Τι κι αν ήθελε μια νέα πρόκληση; Κέρδισε το δικαίωμα να φύγει με τους όρους του, ακόμα κι αν δεν ήταν όμορφο. Δεν λέω ότι πρέπει να τον εμψυχώσεις, αλλά να συμπεριφέρεσαι σαν να είναι κακός; Μπα. Αυτό είναι ρεβιζιονιστικό.
What makes a player a 'Madridista at heart' anyway?
Υπάρχει μια εκδοχή του Κριστιάνο που θα είναι πάντα δεμένη με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Όχι μόνο τα γκολ, αλλά η ένταση, η εμμονή για τη νίκη, ο τρόπος που θα απαιτούσε περισσότερα από όλους τους γύρω του. Αυτό είναι το DNA του συλλόγου. Το ενσάρκωσε για εννέα χρόνια. Και μπορείτε να το δείτε όταν μιλάει για τη Μαδρίτη τώρα - υπάρχει μια απαλότητα εκεί. Δεν το κάνει αυτό για τη Γιουνάιτεντ ή τη Γιουβέντους. Οπότε ναι, θα έλεγα ότι είναι Μαδριλίστας στην καρδιά, ακόμα κι αν δεν το πει ποτέ ξεκάθαρα. Οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά και η κληρονομιά του σε αυτό το λευκό πουκάμισο είναι ανέγγιχτη.
Why do kit photos trigger so much nostalgia?
Δεν είναι μόνο ο Ρονάλντο. Κάθε φορά που βλέπω ένα παλιό κιτ, μεταφέρομαι πίσω σε έναν συγκεκριμένο αγώνα, σε ένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Η εντός έδρας φανέλα 2016-17; Αυτό είναι το Κάρντιφ. Το 2014 μακριά; Αυτή είναι η Λισαβόνα. Έτσι, όταν κάποιος δημοσιεύει μια φωτογραφία του Ρονάλντο κοιτώντας ένα τρέχον σετ, είναι σαν μια μηχανή του χρόνου. Αρχίζεις να σκέφτεσαι όλες τις μεγάλες στιγμές και ξαφνικά αγνοείς το γεγονός ότι δεν είναι πια εδώ. Τα κιτ κρατούν αναμνήσεις, φίλε. Γι' αυτό τα συλλέγουμε, ακόμα κι αν οι τραπεζικοί μας λογαριασμοί μας μισούν γι' αυτό.
