Elk jaar in juli verandert mijn Twitter-feed in een aftelklok voor kitlanceringen. Lekken, teasers en die ene man die beweert het uitshirt in een Portugees magazijn te hebben gezien. En elk jaar zie ik hoe vrienden op de pre-orderknoppen drukken alsof ze tickets voor de Champions League-finale veiligstellen.
Dan komen de overhemden. En de helft is teleurgesteld.
Ik ben daar geweest. Ik heb één keer een kit vooraf besteld, nooit meer. Dit is de reden waarom twee maanden wachten slimmer is.
Pre-order hype is a machine, not a service
Clubs en merken laten geen tenues vallen omdat ze van ons houden. Ze laten ze vallen om contant geld vast te leggen voordat iemand het echte werk bij daglicht ziet. Pre-ordervensters zijn ontworpen om u te betrappen op maximale opwinding, wanneer de lekfoto's er humeurig uitzien en de officiële foto's worden belicht als een parfumadvertentie.
Je koopt geen shirt. Je koopt een gevoel. En gevoelens passen daar niet bij.
Ik heb het gezien bij de recente uitshirts van PSG. Het nummer van de witte en marineblauwe strepen zag er schoon uit in de lanceringsvideo, maar zodra de fans ze in handen hadden, voelde de stof dun aan en de maatvoering was overal. Dat leer je alleen van de fouten van anderen.
Two months later, you know everything
In september staan de forums vol met echte foto's. Geen studiofoto's. Echte shirts op echte lichamen, onder echte keukenverlichting. Je ontdekt of de halsband krult, of de sponsor loslaat, of de pasvorm klein uitvalt.
Je krijgt ook de prijsdalingen. Pre-order is volledig in orde. Wacht acht weken en je vindt het uittenue van vorig seizoen voor de halve prijs, of in een willekeurige flash-uitverkoop van dit seizoen. Ik kocht vorig jaar een PSG-uitshirt in de spelersversie voor $ 24,99 van LISIMKE - hetzelfde ontwerp dat in juli voor het drievoudige zou gaan.
Dat is geen stekker. Dat is gewoon wiskunde.
Leaks lie, and so do your eyes
Die vroege gelekte beelden? Het zijn vaak prototypes of regelrechte vervalsingen. Ik herinner me een zogenaamd Barcelona-uittenue dat in mei lekte, iedereen werd gek, en toen was het echte werk compleet anders. Mensen hadden al een pre-order geplaatst op basis van een Photoshop-job.
En zelfs als het lek klopt, kijk je nog steeds naar een overhemd op een mannequin. Je weet niet hoe het valt, hoe de badge zit, of dat de plaatsing van de strepen er net zo goed uitziet bij een normaal mens als bij een model met een personal trainer.
Wachten betekent dat je het op fans ziet. Fans hebben de vorm van jou.
Buyer's remorse is real and expensive
Ik heb een vriend die elk seizoen twee shirts reserveert. Vorig jaar haatte hij beide in november. De een zat te strak, de ander had een sponsor die op een sticker leek. Hij kon ze niet terugsturen, omdat hij de kaartjes er in augustus al had afgehaald.
Dat is $180 verdwenen. Voor overhemden die hij nu draagt om de schuur te schilderen.
Als je wacht, kun je het shirt nog steeds krijgen. Je krijgt het pas nadat de hype-handelaren verder zijn gegaan. En als het een blindganger blijkt te zijn, heb je jezelf de moeite bespaard.
Patience is a flex
Kijk, ik snap het. De eerste dag van het seizoen voelt beter in een fris tenue. Maar niemand in de kroeg controleert de datum van uw ontvangstbewijs. Ze controleren of je shirt er goed uitziet en of je een rondje hebt gekocht.
Wacht twee maanden. Lees de draadjes. Bekijk de verkooppagina's. Koop dan degene die je echt wilt hebben, en niet degene die je in juni te horen kreeg.
Je portemonnee zal je dankbaar zijn. En jij zult niet de man in de hoek zijn met een shirt dat past als een vuilniszak.
